নৈপৰীয়া গাঁথা - হিমাশ্ৰী বৰা

নৈপৰীয়া উচুপনি এসোঁতা মিচিকনি হোৱালৈ 

কেইবাৰ পোত যাব লাগে বেলি ?

সঁজাল ধৰিবলৈ সপোন,বুকুৰ বিষ কাটি ।

নিপুণ মাছুৱৈৰ গৰ্বৰ উহ খেদি 

পেঘালীত সমৰ্পিত কুম্ভকাৰৰ জীৱন 

বিশ্বাস থাপি কয় - "জলদেৱতাৰ কৃপা" 

আশ্বাস বোৱাই বয় আই বসুমতিৰ মমতা

নিৰন্তৰ চলি থাকে কৃচ্ছ্ৰসাধনা।

নৈক সুহৃদ পাতি 

এজুম মানুহ , ইমান অকপটীয়া !

নৈয়ে কাঢ়ি থাকে , তেওঁলোকে গঢ়ি থাকে 

অন্তৰতম বন্ধুত্বৰ পাৰস্পৰিক বুজাপৰাত 

আমাৰ তৃতীয় পক্ষৰ যেন শূন্যতহে গদা ঘূৰে।

নাওখেলৰ গীত গাই ঘৰমুৱা হোৱা ডেকা 

তোমাৰো বাৰু কঁপেনে হিয়া 

বোপায়ে নাওখন শেষবাৰৰ বাবে চপাব যিদিনা ;

আহিব দলঙ উদ্বোধনৰ হেতু বৰমূৰীয়া 

নে থিৰাং কৰিছা , উছনত যক বাপুতিসাহোন জীৱিকা । 

"নদী মানে কবিতাৰ সেউজীয়া পানী"

চৰাইৰ কাকলি আৰু শইচ সোণালী

এই লৈ যদি নৈপৰীয়াৰ মন হয় মুকলি ;

ব'লা আমি যাওঁ কোনোবা এটা চিকুণ গধূলি ,

সোৱণশিৰিৰ জঙ্কি-পানেৰ স্মৃতি সুঁৱৰি

কপিলীপাৰৰ সাধু শুনি , কলং বৈ থকাৰ সম্ভেদ বিচাৰি ।