শতৰু পুৰাণ - হিমাশ্ৰী বৰা
পথাৰৰ আলিটো ঠেলি নিয়াৰ অনুপাতে টুটি আহিল হাড়ে-চালে লাগি থকাজনৰ আয়ূস পূৰ্বাপৰ প্ৰচলিত ৰীতি হস্তান্তৰ হ'ব লাগে ক্ষমতা আৰু সম্পত্তি এচাহিৰ কঢ়া-আঁজোৰাত তেজৰ ডোঙা , মন-হৃদয় দুচিৰা । তুমি জানো পতিয়ন নিয়াব পাৰিবা যে তুমি ভালুকৰ সন্মুখত এৰি থৈ পলোৱা বন্ধুজন নোহোৱা ব্যৱসায় , শ্বেয়াৰৰ হিচাপত আজিও পিছে তোমাৰ একেই অস্থিৰতা। সতিনীৰ যাত্ৰা ভংগ কৰিবলৈ আমি কাটিব পৰা হ'লোঁ নিজৰেই নাক 'এ আই'ক আঙুলিৰ ঠাৰত নচুৱাই যিদৰে বঢ়াইছোঁ নৈতিক সংকট ; অজাত শত্ৰুক চপাইছোঁ কাষ । ফুল চন্দন পৰা মুখৰ বচনতো থাকে চুৰিকাঘাত উত্তৰণত নহয় , কেঁকোৰা চেপা দি অধোগতিত আকৌ জুৰে দুখৰ বিলাপ । বিভীষণৰ চলনাত কৰিব পাৰি নে পৰাজয় স্বীকাৰ ৰামৰাজ্যৰ স্বপ্নক দিবলৈ ৰূপ সাকাৰ ! এলাহৰ প্ৰতাপহে যত ঘটাবলৈ বিঘিনি নিৰালস্যৰ যজ্ঞত সোৰোপালিৰে দিম আহুতি , বিহুনামত গাই "তোমাৰ মোৰ শতৰু তোমাৰ মা-দেউতাৰা" বুলি মন চিলা বান্ধিব নোৱাৰি পেলাই থ'লে কেনেকৈ হ'ব বাকৰি মাটি ? হিমাশ্ৰী বৰা স্নাতকোত্তৰ তৃতীয় ষাণ্মাসিক